Sneeuw in maart (na zeven jaar)

Er zijn geen sporen in de verse sneeuw. Voor het eerst in zeven jaar kan ik mezelf niet voor de gek houden: ik ben hier nog nooit geweest.

Elk jaar weer dacht ik: hier moet het geweest zijn. Dit blauwige, felle licht. Dit gezang van merels. Nu ben ik weer daar, waar ik je ergens kwijtgeraakt ben. Ik hoef alleen maar goed te zoeken.

En ieder jaar weer staar ik me blind op het gras en de narcissen. Hier ergens was ik toen het boek werd dichtgeslagen. Maar de maartse wind waait door de bladzijden en ik vind mezelf telkens weer een hoofdstuk verder.

Maar hier zal ik je gegarandeerd niet vinden. Het is weer dat licht, die merels, maar het gras en de narcissen liggen diep begraven onder regels en regels

wit.

Ik zal het moeten doen met je boodschappenlijstjes, vergeten in de zakken van ge-erfde colbertjes. Een kattebelletje, altijd nog in mijn portemonnee. Je hebt altijd geweigerd een slotzin te schrijven.

Na zeven jaar, zegt men, zijn al je oude huidcellen afgeschilferd en vervangen door nieuwe. Mijn vel heeft geen voeling meer met je, maar toch doet het zijn uiterste best om jouw beeld vast te houden. De herinnering is gelukkig een kippige critica - om een woord van jou te gebruiken. Zou ik over een paar jaar, net als jij, een leesbril moeten dragen?

Dinge, die ich weiß -2

Ergänzungen zu meinen unerschütterlichen Lebenswahrheiten:

Erweiterte Fassung von These 1:
Man sollte mit betrunkenen Leuten ebenso wenig diskutieren wie mit Müttern von Kleinkindern.

Erweiterte Fassung von These 2:
Man soll sich von Statistiken ebenso wenig die Laune verderben lassen wie von Tarotkarten.

Und eine neue These - Bei meinem Selbstverteidigungskurs habe ich letzte Woche folgendes gelernt:

These 3: Wenn man (frau) in der Öffentlichkeit blöd angemacht wird, dann wird man den Täter am besten los, indem man ihn siezt. (Also nicht: "Laß mich in Ruhe!", sondern: "Lassen Sie mich in Ruhe!") Auf die sprachliche Distanz wird bald die physische Distanz folgen.

Aufgrund eigener Erfahrung kann ich die These um folgende Beobachtung ergänzen:

These 3a: Wenn man (frau) selbst jemand in der Öffentlichkeit anmachen will, dann hilft es ungemein, wenn man sein Opfer dabei siezt. (Also nicht: "Du bist wunderschön," sondern "Sie sind wunderschön." Eine Erklärung für das Phänomen liegt leider noch nicht vor. Aber vom Aspirin weiß man ja auch nicht, wie es genau funktioniert.