Geesten uit het verleden

"Wie was dat, tegen wie je net hallo zei, Lottchen?" vraagt Luise. Het is een lauwe zomerse avond en mijn twee vriendinnen willen een terrasje gaan pikken in het Glockenbachviertel, thuisbasis van Münchens homo's en lesbo's.

Lotte haalt haar schouders op: "Och, een geest uit het verleden..." -- "Ja, ik heb het wel gemerkt, hoor, hoe je haar aankeek. Een ex van je, zeker?" – "Hee, niet zo nieuwsgierig meteen! Altijd als we in de scene uitgaan, struikelen we over allerlei ex-en en one-night-stands van jou. Mag ik nou ook eens?" – "Ja, natuurlijk. Maar ík doe niet zo geheimzinnig." – "Nee, jij vertelt me meteen alles: hoe jullie elkaar hebben leren kennen, haar lievelingseten en dan nog allemaal persoonlijke voorliefdes en eigenaardigheden van haar die ik liever niet had willen weten." – "O nou, sorry, hoor. Ik wist niet dat je een probleem daarmee had. Weet je, ik wil gewoon open zijn. Anders ben ik bang dat je je bedreigd voelt, omdat ik zoveel meer ... ehm, ervaring heb. Maar jij hebt dus kennelijk meer ervaring dan ik dacht? Of recentere..." – "OK, OK, voordat je nog iets gaat denken: Dat was Nina. We waren vroeger samen op ponykamp, toen we 15 waren ofzo. Ja, ik was een beetje verliefd op haar. Maar het was hopeloos: ze had alleen maar oog voor de zoon van de manegehoudster. Ben je nu tevreden?" – "Ooooh, wel een héél oude geest uit je verleden! Schattig, hoor! En..."

Luise wil nog iets plagerigs zeggen, maar ineens onderbreekt ze zichzelf en trekt Lotte snel een zijstraat in: "O, kunnen we even een blokje om? Daar loopt een ex van me. Je weet wel, Elisa, die met die waanvoorstellingen. Die op een nacht met een mes naast mijn bed stond. O sorry, dat wou je helemaal niet weten, zei je net. Maar ik wou eigenlijk alleen maar zeggen: beter als ze ons niet samen gearmd over straat ziet gaan... Zeg, waar gaan we eigenlijk heen?"

– "'Café Glück' zou weer eens leuk zijn," antwoordt Lotte, "Aan de andere kant: dan komen we gegarandeerd al je exen weer tegen. Zoals je ziet, komen alle vrouwen van vroeger weer uit hun winterslaap." – "Ja, we kunnen natuurlijk ook naar de 'Seitensprung' gaan. Maar misschien denken mijn ex-en dat dan ook. En dan zijn die allemaal dáár." – "Nou ja. Dan kunnen we dus tóch naar het 'Glück'. Want dan zitten je ex-en in de 'Seitensprung'." – "Maar als mijn ex-en nu toch naar het 'Glück' gaan? Omdat zij denken dat wij denken dat ze naar het 'Glück' zullen gaan en dat wij daarom naar de 'Seitensprung' zouden gaan en dat zij dan dus op hun gemak naar het 'Glück' kunnen gaan? Of als één ex in het 'Glück' is, een in 'Seitensprung' en in alle andere cafés zit ook een ex van mij? Want mijn ex-en gaan natuurlijk niet allemaal samen op pad. Behalve Juli en Lizzy dan, die nu een stelletje zijn..."

Luise onderbreekt zichzelf, buiten adem: "O, man, waarom heb ik ook zoveel ex-en?!" – "Tja, het noodlot," zegt Lotte plechtig, "is een speenvarken: het krijst altijd op het verkeerde moment." Luise kijkt haar vriendin verbouwereerd aan: "Wat is dat? Weer zo'n Chinese wijsheid van je?" – "Nee, zelf bedacht." Nu schiet Luise in een schaterende lach, zodat alle passanten omkijken: "Een speenvarken! Hoe kóm je erop? Weet je wat? Ik heb gewoon zoveel ex-en, omdat ik zo druk op zoek was naar iemand met zulke geniale ingevingen als jij!" En in opperbeste stemming vervolgen mijn vriendinnen hun weg naar het café Glück.