Luise, Lotte en de wolf

"Afgelopen zondag waren we in het Wildpark," vertelt Luise met glanzende ogen. Het Wildpark is kleiner dan de officiele dierentuin en ligt even buiten München. "Ze hebben daar zulke leuke dingen voor kinderen." - "Ja," haakt Lotte een beetje snibbig in, "maar wij hádden de kinderen helemaal niet. Die waren bij Joseph. Moet je je voorstellen: twee volwassen vrouwen op zondag in het wildpark. We waren echt de enigen zonder kinderen. En op een gegeven moment was ik Luise ook nog kwijt. Weet je waar ik haar terugvond? Bij de bak met waterspelletjes, nou vraag ik je! Eenenveertig jaar, maar denk je dat ze ooit volwassen wordt?"

Luise begint onverstoorbaar te beschrijven, wat je in het Wildpark allemaal voor leuks met water kunt doen. Ze gaat helemaal op in haar verhaal, totdat ze onze blikken op zich gericht voelt en haar verhaal besluit met een: "Ehm, ja. Echt ontzettend leuk hoor... Voor kinderen." Lotte zwijgt berustend. De rest van het gezelschap aan tafel schiet in de lach.

"En hebben jullie eigenlijk weleens een wolf gezien?" vervolgt Luise na een korte adempauze met onverminderde geestdrift. "Voor mij was het de eerste keer. Ongelooflijk hoe behendig die beesten zijn. Prachtig." Nu begint Lotte vervaarlijk met haar ogen te draaien. "Wat kijk je nou," zegt Luise verontwaardigd, "had ik soms mijn mond moeten houden tegen dat jongetje?" - "Nou ja," reageert Lotte, "zijn vader stond ernaast. En zijn moeder. Eerlijk gezegd kon ik wel door de grond gaan." Nieuwsgierige blikken alom.

Luise haalt eens diep adem en begint zich te rechtvaardigen. "Stel je voor. Bij de kooi van die wolf staat zo'n rotjongen van een jaar of zes een beetje met een stok tegen de tralies te rammelen. Ja, het was wel een mooi gezicht, hoor, zoals die wolf reageerde. Het leek wel of hij elke beweging van het kind kon voorspellen. Die souplesse, waarmee hij uitweek...! Maar dat joch wist gewoonweg niet van ophouden. Het arme beest werd er gestresst van. En dan zegt dat laffe kleine opdondertje ook nog de hele tijd 'kijk eens mama, de wolf is bang voor mij'. Dat was voor mij de druppel." Verontwaardigd gemompel aan tafel. "En toen, heb je er wat van gezegd?"

Nu neemt Lotte ineens het woord. Tijdens het luisteren naar Luises geestdriftig verhaal heeft de ergernis op haar gezicht langzaam plaatsgemaakt voor vertedering. Er klinkt iets van trots in haar stem door, als ze vertelt: "Toen is Luise op het jong afgestapt, heeft haar handen in haar zij geplant en heeft gezegd: 'Die wolf is helemaal niet bang voor jou. En als die tralies er niet waren, dan zou jíj niet weten, hoe snel je weg moest komen. Dus houd nu maar snel op met dat geklier.'" Luise kleurt onder Lottes trotse blik. "Dus ik mag de volgende keer toch wel weer mee?", vraagt ze verlegen. "Met iemand die zoveel lef heeft, dat hij een wolf kan verdedigen," antwoordt Lotte, "ga ik overal naartoe."