Onthullingen

"O, woon jij híer tegenwoordig?!" roept Andrea enthousiast in gebroken Nederlands.Vanavond komt de NL-Stammtisch bij mij eten, een groepje van zo'n tien Nederlandse en Nederlandstalige Duitse vrouwen uit München. De meesten van hen zijn lesbisch, net als mijn drie huisgenotes. Andrea kent na tien jaar in München al veel vrouwen en dus ook mijn eveneens tien jaar oude woongroep: "Ik kwam hier al toen Birgit er nog woonde. En woont Vroni er nog met haar hond? Zeg, kun je alles vinden in de keuken? Anders help ik je wel even, hoor!"

Ik knik, zuchtend.

Ben ik nou daarvoor uit het dorp Grafing naar München verhuisd? Het is nog erger dan vroeger in Nijverdal, waar je geen stap kon zetten zonder iemand tegen te komen die je ouders kende. Hier komt het voor dat je een leuke vrouw leert kennen om vervolgens te ontdekken dat ze de ex van je ex is. Of nog erger: je beste vriendin zat bij haar in de coming-outgroep en kan je alles, maar dan ook echt alles, vertellen over haar moeilijke jeugd en curieuze hobby's ("Ik wil me nergens mee bemoeien hoor, maar weet je wel zeker dat je iets wilt beginnen met een gepromoveerd biologe die een problematische binding met haar moeder heeft en in het weekend fantasy-romans schrijft?").

En nu dit: iemand die al kind aan huis is in de woongroep waar ík nog mijn plaats probeer te vinden!

Martina, met haar vierenveertig jaar de oudste van mijn huisgenotes, komt kijken hoe wij poffertjes bakken. Andrea herkent ze niet. Maar als Antje, een vrouw van haar leeftijd, de keuken binnenkomt, valt haar mond open: "Nederlands – jij?!"

Het stelt me weer gerust. Lesbisch München is klein, maar we weten toch nog niet alles van elkaar.