Sneeuw. Heel veel sneeuw.

"Wat een hoop sneeuw he," zegt mijn huisgenote, Martina, 's ochtends in de keuken. "Ja," antwoord ik, "wat een verschrikkelijke hoop sneeuw." - "Vind ik ook. Zo veel." - "En zo wit vooral." - "Ja, erg wit. En veel. Koud ook." - "Ja, koud. Maar ook zo'n beetje nattig."- "O ja, zeker, nattig, dat mag je niet over het hoofd zien." - "Maar had jij dan gedacht, dat het gelijk zó hard zou sneeuwen?"- "Nee hoor, gisteren dacht ik nog gewoon: o.k., ja, het sneeuwt. Maar vandaag zag ik ineens dat het gewoon echt véél sneeuw is." - "Ja, dat had ik dus ook. Zo veel ineens. Nou, ... Ik moet er weer vandoor. Dag, prettige middag nog." - "Dag, pas op voor vallende boomtakken. Zeg..." - "Ja?" - "Was jij trouwens ook zo moe gisteravond?" - "Ja, meteen in bed gekropen, kon niets anders meer doen."- "Ik ook. Ben nu pas wakker geworden. Het was me het gesprek wel. Nou, fijne dag, hoor!" - "Jij ook, dag!"

Voor wie dit een vreemde dialoog vindt, heb ik hier de vertaling opgeschreven:

"Fijn dat we na drie maanden weer met elkaar praten." - "Zeg dat wel, ik ben zo opgelucht." - "Dus je bent niet meer kwaad?" - "Kwaad? Ik was eigenlijk nooit echt kwaad. In feite was het toch allemaal één groot misverstand." - "Maar wel een met vérstrekkende gevolgen." - "Ja, het had heel anders af kunnen lopen. Goed dat we gisteren zo openhartig hebben gepraat." - "Moet je nagaan: een paar dagen geleden negeerden we elkaar nog demonstratief in de keuken. En nu praten we weer gewoon met elkaar. Wel een beetje onwennig, eigenlijk." "Ja, maar ik kan nu ook niet anders. Als ik mijn mond houd, dan ben ik meteen bang dat Het Grote Zwijgen weer begint." - "Ik ook. Bovendien is het veel te leuk. Maar niet meteen te persoonlijke onderwerpen." - "Nee, dat is misschien wat te heftig. Laten we maar met iets neutraals beginnen, zoals het weer." - "Zo bekeken hebben we echt mazzel dat het nu net zo hard sneeuwt..." - "Zeg dat wel, wat een geluk!"