Loslaten
„Mooi is dat,“ zeg ik verbitterd tegen de therapeute voor eetstoornissen met wie ik over Kathi ben gaan praten, „Ik offer mijn kostbare promotietijd op voor mijn au pairkinderen en dan mislukt hun opvoeding ook nog eens.“ De therapeute glimlacht en komt met de gebruikelijke frases: dat ik toch niet in mijn eentje voor Kathis leven verantwoordelijk ben en dat Kathi moet leren om op eigen benen te staan. „En u moet leren loslaten,“ besluit ze haar betoog. „Makkelijk gezegd,“ antwoord ik. „Maar hoe moet dat dan?“
Een maand later sta ik op het terrein van de Bavaria filmstudio’s. Het regent dat het giet, maar het groepje jongeren dat met filmopnames bezig is, lijkt dat niet te kunnen schelen. Keer op keer herhalen ze een scene die op een terrasje speelt: een kellner zet glazen neer voor twee politieagenten; op de achtergrond slaat iemand hen gade door een krant met een gat erin. – „Cut, opnieuw!“
Achter de camera staat een geconcentreerde jonge vrouw. Te druk bezig om eraan te denken hoe zij op anderen overkomt en waarschijnlijk juist daarom zo innemend: Kathi. Samen met haar zusje heeft zij een scriptwedstrijd bij de Bavaria filmstudio’s gewonnen. Als prijs mogen ze nu met hun klas hun eigen film ensceneren. Bijna zonder hulp van volwassenen hebben zij het project op touw gezet en ik ben uitgenodigd om te komen kijken.
De jonge studiomedewerkers die de opnames begeleiden, staan in leeftijd dichter bij de scholieren dan bij mij en ik houd me op de achtergrond om de ontspannen jonge-hondenstemming op de set niet te storen. In plaats daarvan maak ik foto’s vanonder mijn paraplu. Maar één van de assistenten komt naar me toe: „Kun jij even figurant zijn? Je hoeft alleen maar een keer door het beeld te lopen.“ Ik aarzel, maar de meisjes wenken me al.
Achteraf dringt tot me door dat dit misschien is, wat de therapeute bedoelde. Wat ik alvast weet, mocht ik later het geluk hebben om zelf kinderen te krijgen: het grootste deel van de tijd sta je alleen maar aan de zijlijn vanonder je parapluutje toe te kijken hoe zij hun weg door de regen vinden. Je kunt nauwelijks meer doen dan een paar foto’s maken om later te kunnen zien hoe snel zij groeiden. En als je heel veel geluk hebt, kom je nog even in beeld om hen te helpen: de opvoeder als figurant.
Een maand later sta ik op het terrein van de Bavaria filmstudio’s. Het regent dat het giet, maar het groepje jongeren dat met filmopnames bezig is, lijkt dat niet te kunnen schelen. Keer op keer herhalen ze een scene die op een terrasje speelt: een kellner zet glazen neer voor twee politieagenten; op de achtergrond slaat iemand hen gade door een krant met een gat erin. – „Cut, opnieuw!“
Achter de camera staat een geconcentreerde jonge vrouw. Te druk bezig om eraan te denken hoe zij op anderen overkomt en waarschijnlijk juist daarom zo innemend: Kathi. Samen met haar zusje heeft zij een scriptwedstrijd bij de Bavaria filmstudio’s gewonnen. Als prijs mogen ze nu met hun klas hun eigen film ensceneren. Bijna zonder hulp van volwassenen hebben zij het project op touw gezet en ik ben uitgenodigd om te komen kijken.
De jonge studiomedewerkers die de opnames begeleiden, staan in leeftijd dichter bij de scholieren dan bij mij en ik houd me op de achtergrond om de ontspannen jonge-hondenstemming op de set niet te storen. In plaats daarvan maak ik foto’s vanonder mijn paraplu. Maar één van de assistenten komt naar me toe: „Kun jij even figurant zijn? Je hoeft alleen maar een keer door het beeld te lopen.“ Ik aarzel, maar de meisjes wenken me al.
Achteraf dringt tot me door dat dit misschien is, wat de therapeute bedoelde. Wat ik alvast weet, mocht ik later het geluk hebben om zelf kinderen te krijgen: het grootste deel van de tijd sta je alleen maar aan de zijlijn vanonder je parapluutje toe te kijken hoe zij hun weg door de regen vinden. Je kunt nauwelijks meer doen dan een paar foto’s maken om later te kunnen zien hoe snel zij groeiden. En als je heel veel geluk hebt, kom je nog even in beeld om hen te helpen: de opvoeder als figurant.
posted by Carina at 8:26 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home